Było by trudno...

Ludziom wydaje się, że opuszczając swój dom uciekają od problemów. Uważają, że miejsce, w którym żyją to tylko przyroda, domy, sklepy. Ja natomiast uważam, że z każdym miejscem wiążą się ludzie, wspomnienia, i to od nich zależy, jak dane miejsce ocenimy. Zastanawiając się nad tym, co czułabym opuszczając rodzinne miasto, miejsce, w którym się wychowałam, gdzie są wszystkie moje wspomnienia dochodzę do tego, że nie byłoby mi łatwo. Cele na ogół bezcelowych wędrówek z przyjaciółmi czy samotnych spacerów z słuchawkami w uszach stałyby się warte uwagi, miejsca spotkań i imprez jeszcze ważniejsze. relacje z ludźmi, których musiałabym opuścić stałyby się trwalsze. Byłoby mi trudno. Bardzo trudno. Moją nadzieją zostałyby wspomnienia, wspólnie wylane łzy smutku jak i radości. Z niecierpliwieniem oczekiwałabym powrotu, przyjazdu, spotkania. Pisząc to uświadamiam sobie, że mimo, iż nasze miasteczko jest małe, że znam w nim każdy kąt, to i tak nie chciałabym go opuszczać. Moje uczucia co do tego miejsca są stałe jak prawdziwa przyjaźń. Jeśli tylko jest szczera, nigdy się nie kończy.